บทที่ 8 Chapter 8 จำได้ทุกอย่าง

เดียน่า...

ฉันเดินเล่นไปเรื่อยเปื่อย เพราะไปนั่งคุยกับใครก็จะถูกพื้นดินที่มาเห็นแขวะตลอดเอาเป็นว่าฉันอยู่คนเดียวดีกว่าสบายใจดี ฉันมองไปรอบๆที่นี่สบายตาน่าอยู่มาก อากาศก็บริสุทธิ์ อยากอยู่แบบนี้นานๆจังแต่เอาเป็นว่าตอนนี้กลับที่พักดีกว่า ไปอาบน้ำให้สบายตัวแล้วนอนพักผ่อนสักทุ่มหนึ่งค่อยออกไปทานข้าว ว่าแล้วก็เดินกลับมาที่เต้นท์นอน พื้นทรายคงยังไม่มาหรอก เธอชอบว่ายน้ำนะน่าจะนานอยู่มั่ง

ฉันเดินมาถึงที่เต้นท์เก็บของทุกอย่างไว้แล้วเดินไปอาบน้ำที่ห้องน้ำ ตอนแรกก็เอาติดไปชุดหนึ่งกะว่าจะเล่นน้ำ แต่คิดไปมายังไงก็ต้องออกไปอีกรอบก็เลยเปลี่ยนอีกชุดดีกว่า

"อ่าวเดียน่าจะไปอาบน้ำเหรอ"

"จ้า มิ้นก็จะไปอาบน้ำเหรอเดียน่าไปด้วย"

"ไปๆ เค้าลืมแชมพูมาอ่ายืมหน่อย"

"เอาไปเลยจ้า "

เราสองคนเดินไปถึงที่หน้าห้องน้ำ ตอนนี้ว่างเยอะพอสมควร แสดงว่าคนอ่านคงจะอาบกันหมดแล้วและบางส่วนก็ยังคงเล่นน้ำอยู่

"เดี๋ยวโยนคืนให้นะแชมพูอ่ะ"

"โอเคๆ"

เราสองคนเดินไปอาบน้ำคนละห้อง ใช้เวลาไม่นานมากนัก เนื่องจากว่าคนที่ยังไม่ได้อาบจะมารอคิวเดี๋ยวจะเสียเวลาคนอื่นรอ

"เดียน่าเรียบร้อยยัง"

"แปปจ้า แต่งตัวอยู่"

ฉันสวมเสื้อเสร็จก็หยิบผ้าเช็ดตัวและของอื่นๆหยิบติดมือไปด้วย เราสองคนเดินออกมาก่อนจะแยกย้ายกันกลับไปที่เต้นท์ เวลาผ่านไปจนถึงเกือบทุ่มก็ไม่มีวี่แววว่าพื้นทรายจะมา หรือว่าจะเดินเล่นกันเพลินๆ

ฉันเดินออกมาจากเต้นท์ก็เจอพื้นดินเดินผ่านมาพอดี ฉันรีบหลบสายตาเขาหันไปรูดซิบเรียบร้อยก็รีบเดินไปอีกทางทันที

"จะไปไหน?"

ฉันหยุดชะงักไปอย่างไม่รู้จะทำยังไง ถ้าหันไปตอบจะโดนกระแหนะกระแหนอีกมั้ย หรือว่าถ้าไม่ตอบจะยิ่งยั่วโมโหเขาป่ะ เอาไงดี

"ถามทำไมไม่ตอบเดียน่า"

"ไปทานข้าวค่ะ"

ฉันตัดสินใจหันไปคุยกับเขา อย่างน้อยก็น่าจะไม่ยั่วอารมณ์โมโหเขามากนัก เขาเงียบไปก่อนจะส่งอะไรบางอย่างมาให้ฉัน

"อ่ะ"

ฉันรับถุงมามันเป็นอาหารกระป๋องทั้งหลาย ปลากระป๋อง ปลาแซลมอนทอดกรอบ ไส้กรอก ก็เป็นของที่ทานได้ทั้งนั้นแหละ

"ให้เดียน่าเหรอ"

"ให้คนอื่นมั่ง เห็นพ่อกับแม่เธอบอกว่าเธอไม่ชอบทานของแปลกๆ ที่นี่มีแต่ป่าเขา คงไม่มีของดีๆให้กินหรอกที่ทำไม่ใช่ว่าเป็นห่วงหรอกนะ ก็แค่พ่อกับแม่เธอฝากดูเฉยๆ"

เขาพูดแล้วมองไปทางอื่นไม่ยอมสบตากับฉัน คนโกหกเอ้ยปากแข็งชะมัด ท่าทางแบบนี้คือพื้นดินโกหกนั้นแหละ น่าจะเป็นเขาที่ซื้อมาเองไม่ใช่พ่อกับแม่ฉันหรอก ยิ่งแสดงออกแบบนี้ดูไม่ยากเลยว่ากำลังแถอยู่ ฉันเนี้ยแหละคนที่รู้จักเขาดีที่สุด

"ขอบคุณนะที่พื้นดินซื้อมาให้ ไปทานข้าวกันมั้ยเดียน่าหิวมากเลย"

ฉันไม่เซ้าซี้ถามต่อเพราะรู้ดีว่าเขาจะอารมณ์เสียเฉยๆ เอาเป็นว่าฉันรู้แค่นี้พอแล้วแค่เขาห่วงฉันบ้างแค่นี้ก็พอแล้ว :)

"ไปสิ "

เขาดันหลังฉันให้เดินออกไปก่อน เราสองคนเดินมาถึงที่โต๊ะพวกประธานและคนอื่นๆมากันหมดแล้ว เหลือแค่ธามกับพื้นทรายที่ยังไม่โผล่มาเลย

"นั่งตรงนี้แหละ เดี๋ยวพื้นทรายกับไอ้ธามก็มานั่งด้วย "

"อื้ม "

ฉันตอบรับไปก่อนจะเอาถุงมาแกะดู มีขนมด้วยแหะ น้ำอุ่นๆ มีน้ำผลไม้ด้วย นี่ของโปรดฉันทั้งนั้นเลยนี่นา >///<

"ยิ้มอะไร?"

ฉันรีบส่ายหน้าทันทีก่อนจะหยิบน้ำส้มมาเปิดขวดแล้วยกขึ้นดื่ม พื้นดินเห็นดังนั้นรีบดึงมันออกจากปากฉันทันที

"ไหนบอกหิวจะดื่มน้ำส้มทำไมเดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก เหมือนคนอื่นที่ไหนกัน!"

เขาเอ็ดใส่ฉันอย่างหงุดหงิด เอาขวดน้ำส้มฉันไปแล้วปิดฝาตามเดิมก่อนจะแกะปลากระป๋อง ปลาแซลมอนทอดและของอย่างอื่นให้ฉันตรงหน้า

"กินข้าวก่อนค่อยดื่ม ที่นี่ห่างไกลโรงพยาบาลพอสมควรเกิดปวดท้องขึ้นมาจะลำบาก ของที่ชาวบ้านให้มาก็มีแต่ของป่า หนอนไม้ไผ่ไรงี้เธอไม่กินนี่"

เขาคงจะลืมตัวหรือว่าอะไรไม่รู้แหละ ฉันรู้เพียงแต่ว่าเขาจำได้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับฉัน รู้ว่าการทานน้ำผลไม้ก่อนทานข้าวจะทำให้ฉันปวดท้อง หรือถึงว่าฉันทานอะไรบ้างไม่ทานอะไรบ้าง แสดงว่าเขาก็ไม่ได้เกลียดฉันมากขนาดนั้นหรอก มันต้องมีอะไรซักอย่างที่สะกิดใจเขาถึงปฎิบัติกับฉันเปลี่ยนไปและฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่ามันคืออะไร และฉันจะต้องทำให้เขารู้สึกกับฉันเหมือนเดิมให้ได้

"พื้นดินทานกับเดียน่ามั้ย"

"ไม่เอาอ่ะ ไม่อยากแย่ง"

เขาเอ่ยออกมาก่อนจะหยิบหนอนไม้ไผ่กิน ฉันกลืนน้ำลายดังอึก ฉันไม่ใช่ว่าไม่ชอบหนอนนะไม่ได้กลัวเลยด้วยแต่ถ้าจะให้กินมันคงต้องทำใจพอสมควรเลย

"อร่อยดีนะ ลองมั้ย :)"

ฉันรีบส่ายหน้าทันทีก่อนจะเอาช้อนตักปลากระป๋องกินแทน ดีที่ข้าวเป็นข้าวสวยก็เลยเข้ากันได้กับเมนูของฉันตอนนี้

"เดียน่ามานานยังเนี้ย พื้นทรายกับพี่ธามไปเดินเล่นมา"

"มาสักพักจ๊ะ มาทานข้าวกัน"

ฉันส่งจานของธามและพื้นทรายไปคนละใบ ตักข้าวเปล่าให้พร้อม ธามเขาก็เตรียมของทานอย่างอื่นมาเช่นกัน เพราะพื้นทรายกินยากกว่าฉันหลายเท่านัก

"อี้พื้นทรายไม่ชอบกินหนอน!!"

นั้นไงว่าแล้วเชียว โวยวายแน่นอนที่เห็น จากนั้นคุณพื้นทรายเขาก็ทำท่าทางจะอ้วกตลอดเวลาที่เห็นแฟนเธอและพี่ชายเธอหยิบเข้าปาก ฉันยังอดยิ้มไม่ได้เลยที่เห็นท่าทีของเธอแบบนั้น ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมธามเขาถึงทั้งรักทั้งหลงเพราะพื้นทรายน่ารักแบบนี้ไง ^^

พื้นดิน....

หลังจากทานข้าวเรียบร้อยผมก็ออกมาเดินเล่นเพลินๆส่วนเดียน่าเดินไปกับไอ้ธามและพื้นทราย ส่วนผมเหมือนว่าเมื่อเย็นนี้จะแสดงออกมากไปหน่อยตอนนี้ก็เลยออกมานั่งทำใจข้างนอกสักพักหนึ่ง

ผมว่าผมก็ออกมานานแล้วนะคงได้เวลากลับเข้าไปที่พักแล้วหละ ผมเดินมาเรื่อยๆผ่านเต้นท์ของคนอื่นๆจนมาถึงเต้นท์ของตัวเอง ผมเปิดเข้ามาก่อนจะต้องชะงักไปเมื่อเจอเดียน่านอนหลับตาพริ้มอยู่ตรงที่นอนผม

"มาได้ไงวะ!"

ผมแปลกใจที่อยู่ๆเธอก็นอนที่นี่ แต่ไม่เห็นไอ้ธามแสดงว่าคงจะไปกล่อมลูกนอนหละมั่ง ไอ้พื้นทรายเอ้ยติดไอ้ธามยิ่งกว่าพ่ออีก ตกลงน้องผมมันไม่โตใช่มั้ยเนี้ย เห้อออ

ผมเดินเข้ามาในเต้นท์รูดซิบปิดเรียบร้อยมองเดียน่าที่นอนหลับอย่างไม่ระวังตัว นี่ถ้าใครจับปล้ำคงไม่รู้เรื่องสินะ หึ!

"อื้ออออออ"

เดียน่าหันมาทางผมแล้วเอามือมากอดเอวผม ผมที่ตอนนี้นอนตะแคงมองเธออยู่ถึงกับทำหน้าไม่ถูก ผมจ้องหน้าเธอดูว่าเธอแกล้งหลับรึเปล่า แต่คงไม่ใช่แหละหายใจแบบนี้คงจะหลับแน่นอน

แอ๊ดดดดดดดดด

"เอ้า แกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ พอดีกูเอาพื้นทรายหลับอยู่เดียน่าก็หลับแล้วเหรอ"

"อืม ไม่รู้เหมือนกันกูเพิ่งกลับเข้ามาก็เจอนอนหลับอยู่ในนี้ละ"

"จะยังไง ให้กูปลุกเดียน่าให้ตื่นไปนอนกับพื้นทรายมั้ย? "

ผมหันไปมองร่างบางที่นอนขดตัวเอาหน้ามาซุกกับอกผมเพื่อหาความอบอุ่น

"มึงไปนอนกับพื้นทรายเลย ให้เดียน่านอนกับกูเนี้ยแหละ"

ไอ้ธามยิ้มมุมปากเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก มันรูดซิบให้ผมก่อนจะเดินออกไปที่เดิม ผมหันไปมองเดียน่าก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

"พรุ่งนี้ตื่นมาจะโวยวายมั้ยวะเนี้ย เห้ออออ"

ผมหยิบผ้าห่มมาคลุมทั้งตัวของเธอก่อนจะนอนลงข้างๆเพื่อให้เธอกอดผมแทนหมอนข้าง บางทีผมก็อยากจะลองให้โอกาสเธอดู แต่อีกใจมันยังคาใจความรู้สึกตีกันจนสับสนไปหมดแล้ว ผมควรจะทำยังไงดี....